نال ہنیرے لڑدے پۓ نیں شعر مرے

ادب دی رچنا تاں کسے وی دور وچ نہیں رکی تے نہ ای رک سکدی اے، ہر دور دا ادب اپنے اپنے ویلے تے تھاں مقام دیاں تحریکاں تے وچار دھاراواں نوں اپنے اندر سما کے گجھا یاں ظاہر اپنے آل دوال گزاری جا رہی زندگی دی ترجمانی کردا اے- کیوں جو ادب دی دنیا انسانی تجربے توں وکھ کوئی وجود نہیں رکھدی- ہاں اینا فرق ضرور ہوندا اے کہ اوہ تجربے اوس دی ذات نال واپریاں دے نیں یاں وسیب تے واپریاں دے نیں ۔

 اوہ ادب جیہڑا کلے کارے عشق محبت دے جذبیاں توں اگانہہ ودھ کے وسیبی واپریاں نال جڑیا ہوندا اے، اوس ادب دی نیہہ تے اسریا ہووے، اک طبقے نے اپنی حاکمی خاطر وڈگنتی نوں کڑیالے پاۓ ہوون، اجیہے وسیب وچ کل دی آزادی، سانجھ تے برابری لئی سماجی تبدیلی دے عمل نوں روڑھن لئی بالن بنن والا ادل لوک مکھی ادب اکھواندا اے- لوک مکھی ادب دی ریت پنجاب وچ بابا فرید جی ہوراں توں ٹردی سارے بابیاں توں ہوندی بابا نجمی تیکر آ گئی ہوئی اے ۔

نعت

لسراں چمن چٹن جاواں، اوہدے شہر مدینے نوں

گھیر لیا اے لمیاں باہواں اوہدے شہر مدینے نوں

کٹھی کر کستوری جگ دی پوچا پھیراں گلی گلی

اوہدی سونہہ میں اینا چاہواں، اوہدے شہر مدینے نوں

رلدی کھلدی میری سدھر کدے تے اپڑ جاوے گی

گھلیا سنیہا ہتھ ہواواں اوہدے شہر مدینے نوں